Het schouderklopje voor de maand oktober 2015

We lezen ze dagelijks, de kleine berichten in de krant. “Fietser aangereden door dronken automobiliste”. Ergens verderop in de berichtgeving staat vermeld dat de fietser gewond is afgevoerd naar het ziekenhuis. Als je de betrokken persoon niet kent is dat einde bericht. Als je de persoon wel kent wordt het een ander verhaal. Een verhaal over Mantelzorg in dit geval.

Ronald Houtkoop werd 27 jaar geleden de hoofdpersoon van het krantenbericht. Zoals altijd begint dan het revalidatie proces, er is dan nog hoop op herstel. Maar dat herstel komt niet, Ronald beland uiteindelijk in een rolstoel als de, dan inmiddels drie kinderen van Ronald en Karen, nog jong zijn.

Rainier (24), Samantha (22) en Nathasja (20) weten niet beter. Hun vader, hun alles, maakt gebruik van een rolstoel. Uitleg over de situatie is nooit nodig geweest, het is wat het is. Pas als ze in hun tienerjaren zien dat de vaders van leeftijdsgenootjes andere dingen kunnen doen dan hun eigen vader komen er vragen. En nog meer acceptatie, dit gezin is hecht, er is zo veel liefde voor elkaar, het begrip voor elkaar is onuitgesproken en vanzelfsprekend.

Het onbegrip vanuit de buitenwereld is een heel ander verhaal. Vooral het onbegrip op school. Ondanks uitvoerige informatie die gegeven werd aan de leerkrachten en directie van school over de thuis situatie bleef er een terugkerend probleem. Rainier legt uit dat hij meer dan eens uitleg heeft moeten geven over het belang van het hebben van zijn mobiele telefoon in de klas. Dat was echt niet voor de lol, of om aandacht te trekken. Sterker nog, hoe minder mensen van de thuis situatie af wisten, hoe beter dat was. Maar hij wilde wel bereikbaar zijn als zijn vader op de Intensive Care werd behandeld voor zijn hart problemen,of voor een andere plotselinge opname naar het ziekenhuis moest. Die mobiel was zijn levenslijn, het contact met zijn moeder en het gezin, in geval van nood. Die wetenschap alleen al was genoeg om zich te concentreren op de orde van de dag. Samantha en Nathasja zijn het er mee eens, school zou moeten voelen als een veilige plek, waar je even jezelf kunt zijn, de zorg en zorgen zijn voor thuis.

Dit gezin is moeilijk te beschrijven, hoe vind je de woorden om de kracht, liefde, saamhorigheid en vastberadenheid te beschrijven waar we hier mee te maken hebben? De humor die ze delen in het weergeven van de herinnering aan het moment waarop de rolstoel permanent in gebruik moet worden genomen spreekt boekdelen. De kinderen zijn 5, 3 en 1 als het duidelijk word dat Ronald niet meer zonder rolstoel kan. Natuurlijk moet het apparaat uitgeprobeerd worden, Karen verteld schaterlachend over de reactie van iemand die niet kon verkroppen dat er een rolstoel race werd uitgevoerd op het pleintje door de kinderen. Weer een heel duidelijk verhaal over onbegrip, natuurlijk zit er een hele berg verdriet achter die rolstoel, maar het is de realiteit, ook deze fase gaat vorm nemen op een hele natuurlijke manier. Dit gezin is bezig met “het leven” zoals dat word aangeboden, daar hebben ze geen keuze in, maar ze halen er alles uit wat er nog in zit. Waar zij bij gebaat zouden zijn is het welbekende “minder kastjes en minder muur alstublieft”!.

Rainier sprak bij het lezen van van de eerste opmaak van dit verhaal de wijze woorden: ‘Een ieder die dit niet begrijpt, zou eens een weekje in onze schoenen moeten staan’.

Stichting “Met Elkaar” Koken Eten en Daten heeft het gezin Houtkoop uitgenodigd om gebruik te komen maken van hun faciliteiten. Doordat de kookeilanden in de kookstudio in hoogte versteld kunnen worden is het mogelijk voor Ronald om mee te doen met deze activiteit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *